4/8/2007 - Gülümsemek

Bir yerde okumuştum… Eğer bir insanla ilk bakışmanızda, karşınızdaki kişinin yüzünde sıcak bir gülümseme görürseniz, kalbinizde hemen onun için bir yer ayrılırmış.

Yani gülümsemek; insanları birbirine yaklaştıran, aralarındaki ilişkiye katalizör etkisi yapan bir tılsım gibi… Düşündüm de, neden hep gülümsemeyiz ? Sabah işe giderken, alışveriş yaparken, kitap okurken, konuşurken, dinlerken… Yüz kaslarımız yorulduğu için mi ?

Bir derdimiz olduğu için mi? Dertlerimiz hiç bitmediği için mi ?

Peki ne zaman bitecek bu dertler de, gülümsemeye başlayacağız ? Eğer gülümsemek hayata daha olumlu bakmaksa, ruhunu ve bedenini yumuşatmaksa, insanlarla diyalogunu güçlendirmekse bu adımı ne zaman atacağız ? Dertlerimiz bittikten sonra mı ? O zaman ne gerek var ki gülümsemeye ? En çok ihtiyacımız olduğunda kullanmadığımız bir can simidini, boğulmaktan kurtulduğumuzda mı takacağız ? Tabii kurtulabilirsek…

Behçet Necatigil’in dediği gibi, sevgiyi yarınlara bırakan bizler, küçük bir sevgi busesi olan gülümsemeyi de mi erteliyoruz ? Galiba hayatımız, leziz bir yemeği yapmakla geçiyor… Çok meşgulüz, çok hamaratız, mükemmeliyetçiyiz, en lezzetli yemeği yapmak istiyoruz !... Ama onu yemeye hiç vakit bulamıyoruz.

En fakirimizin, en hastamızın, en meşgulümüzün bile yapabileceği bir şey bu. Ve en çok kendimiz için yapacağız bunu. Daha iyi hissetmek için… 

Peki ya, gülümsemesi herkesinkinden farklı olan, gözlerinden insana umut veren bir ışık saçan, çok uzaklardan bile insanı güçlü hislerle kendine çeken kişiler ?... Nedir acaba onların tılsımı ?

31/7/2007 - Hangisi Terkedilmek ?

Hiç terkedildiniz mi ?

Beklemediğiniz bir anda yalnızlığa itildiniz mi ?

İçinizi donduran bir ayazda, çaresizlikle yandınız mı ?

Peki ne yaptınız sonra ?

Sessizce gözyaşı döktünüz belki,

Geceler sabahla buluşurken ağlama krizleri geçirdiniz.

Kendinizi işinize yada derslerinize verdiniz.

Ailenizle, arkadaşlarınızla bozdunuz kahredici yalnızlığınızı,

Zoraki gülümsemelere hapsoldunuz.

Üzüntülerin sizi cayır cayır pişirdiğini,

Duygularınızın kaybolmaya yüz tuttuğunu,

Umudun adını bile unuttuğunuzu hissettiniz.

Sonra ne oldu peki ?

Belki bir hafta, belki bir ay, bir yıl, on yıl sonra…

Umudunuz tekrar yeşermedi mi ?

Acıların tadı unutulup, adları bile basitleşmedi mi ?

Terkedilmek, olmuş bitmiş geçmiş bir şey olarak silinmedi mi yüreğinizden ?

Birisi tarafından terkedilmiş olmak, birisi ile kavuşmaya dek sürmedi mi en fazla ?

Gerçekten kavuştuysanız tabii…

Peki hiç terkedildiniz mi ?

Sevdiğiniz yanındayken, size sarılırken sımsıkı, sevgi sözcükleri dudaklarından dökülürken…

O insan bedeninin varlığında,

Umutlarınızın, hayallerinizin sizi terkettiklerini hissettiniz mi hiç ?

Aşka olan özleminizle, koşarken hiç tatmadığınız duygulara,

Herşeyin sizden uzaklaştığını gördünüz mü ?

Kimse istemedi diye, kimse söylemedi diye, kimse hayal etmedi diye,

Sizin de haketmediğiniz, haketseniz de ulaşamayacağınız söylenip,

Asıl yalnızlığa dipsiz bir uçuruma düşer gibi yuvarlandınız mı ?

Asla bitmeyen, bitmeyecek bir terkedilişin kemiklerinizi sızlattığına şahit oldunuz mu ?

Belki evlilik oldu bu ayrılığın adı, belki beraberlik…

Belki de kendini arayışların çıkmaz sokağı.

Hangisi terkedilmek ?

Onlarcasından, binlercesinden birinin gitmesi mi,

Yoksa içinizdekilerin kayboluşu mu ?

Hangisi daha yalnız yapar sizi ?